Yorgunum Hayat

Senden gelen güzellikleri doğal kabul ederken, kötü süprizler karşısında düştüğümüz durum ne kadar da acınaklı.

Canım yanıyor hayat, neden acıttın ki beni.

Biraz mola vermiştin oysa,

Rahattım eskiye nazaran.

Her şey ne kadar geçici, ne kadar uçucu.

Kontrol edebildiğimiz hiç bir şey yok değil mi?

Zaten kaderciydim ama sen burnumu sürte sürte, eğdin iyice başımı.

Bir gün önce elimdekilere şükrederken, bir gün sonra aslında elimde hiç bir şey olmadığını gösterdin.

Seninle aramız iyi sanıyordum, işbirliği içinde görünüyordun.

Beni en çok sen kandırdın.

Tüm birikmiş mutluluğumu borçlusun bana.

Sadakatten bahsedemediğim bu günlerde, umarım borcuna sadık kalırsın.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s